Vliegen

budapestIn ons kostbare leven reizen we graag. Reizen breekt iets open, nieuwsgierigheid, verwondering, een wereldbeeld dat vast zat. Reizen brengt ons over de oceaan, naar de andere kant van de wereld. Bijna alle wetenschappers die zich er in verdiept hebben, zijn  het er over eens dat de klimaatverandering vooral wordt veroorzaakt door de mens.  Opwarming van de aarde is niet meer te stoppen, maar we kunnen wel wereldwijd minders CO2 gaan uitstoten. Vliegen is een van de meest vervuilende manieren om te reizen en vooral  verre reizen hakken er in. Ik was me daar bewust van toen we ons stedentripje naar Boedapest  boekten. Een keuze waaraan ook ethische bezwaren kleefden….

Hoeveel CO2 had ik op mijn voetprint staan?  Het werd in mijn leven mijn 9e vlucht telde ik. Allemaal korte reisjes en een hele lange…De 17e vliegreis als ik de terugreizen mee telde. En ik liet de computer rekenen en las:

De totale uitstoot van jouw stedentrip in Boedapest met 2 personen voor 3 nachten is 170 kg CO2.

Ter vergelijking: de uitstoot voor het jaarlijkse energiegebruik (gas en stroom) van een gemiddeld huishouden is 4.160 kg CO2.

Ongeveer een week geleden had ik gelezen in de krant hoe het vliegen ons beeld van het reizen had veranderd. Volgens de schrijver van het stukje hadden we het echte reizen verleerd. De boot, de trein, de fiets, de bus,  het lopen, de moeite die een reis kon kosten. Het reizen was te gemakkelijk geworden. Te vanzelfsprekend.  Een reis boeken gaat inderdaad gemakkelijk, we checken in en zijn op de plaats van bestemming.

Nu was reizen per trein of bus voor ons geen optie want wij hadden niet veel tijd en dus compenseerden we ons schuldgevoel:  met bewust eten, duurzaam vervoer naar ons werk en duurzaam vervoer in de stad, zo compenseerde we onze CO2 uitstoot… En natuurlijk verstopten we ons achter een verlangen naar een leuk reisje. Zo gingen we 4 dagen onze 25 jarige liefde vieren in Boedapest en ja, we gingen met het vliegtuig.

Licht gespannen vertrokken we vroeg in de ochtend, richting  vliegveld. We vlogen twee uur en landden. We zaten nog een half uur in een bus naar het centrum van de stad en kwamen daar aan volgens plan. Recht tegenover ons appartement stapten we uit, samen met een kudde jonge mensen met rolkoffertjes. Ook deze  mensen gingen net als ons de stad verkennen. Net als ons hadden ze gekozen voor een goedkoop vliegticket, een stedentrip naar een (goedkope) stad, waar veel te zien en te verkennen viel.. Wij brachten onze koffertjes naar het apartement en toen kon ons echte reisje beginnen.

Ik observeerde het vliegtuig gedurende de vlucht. En de mensen om me heen. Het personeel oogde ongelukkig. Het vliegtuig oogde als een koekblikje. De stoelen toonden wat versleten en armoedig. We zaten tussen bijna alleen maar jonge mensen, studenten, jongeren en twee andere 50 plussers. Ik voelde me schuldig. Niet alleen door de klimaat berichten. Niet alleen door de  milieubelasting. Ook door de keuze van Ryanair. Daar kwam mijn angst nog bij. Dat zelfde weekend stortten er 2 vliegtuigen neer. Ik las het vlak voordat we onze vlucht naar huis terug namen. Had ik beter niet kunnen doen. Ik was pas weer rustig toen we met beide benen op de grond stonden.

Mijn zoon vertrekt op 1 april op de fiets naar de Kaukasus.  En reist met het vliegtuig terug. Hij halveert daarmee zijn CO2 uitstoot. Een bewuste keus? Enigszins. Hij gaat echt op reis.

Ik sluit af met een gedicht over Boedapest ter ere van de komende Boekenweek: reizen, ervaren…..en dan schrijven over een mooie ontdekkingstocht met schuldgevoel.

Of lezen, ook een vorm van reizen, ervaren en ontdekken, maar dan zonder schuldgevoel, schoon op reis, thuis op de bank.

Budapest,

 

Hoe zal ik me bewegen in deze stad, waar de kleuren zo zacht zijn. Langs onschuldige straten en gebouwen stroomt het water van de Donau grijsbruin. De zandkleurige huizen staan in onverslaanbaar daglicht, in een taal die ik niet spreek. Zo ben ik de vreemdeling die dwaalt over de bruggen, mijn ankers op het water dat steeds terugkeert langs de gebouwen in kleuren die zo zacht zijn. Zo hoopvol.

Hoe zal ik me bewegen in deze stad met patronen, hekwerk en ornamenten. Waar de kleuren zo zacht zijn. Zo ben ik de toerist die alle rijkdom omarmt,  de geschiedenis slikt, die dwaalt langs gebouwen. En onder de bruggen -mijn ankers over het water – dat steeds terugkeert, stroomt het water van de Donau, bloedrood langs huizen in kleuren die zo zacht zijn, zo geel en zo licht.

 

Wilma Eleveld

 

Reacties zijn gesloten.