Ouderliefde

johariwindo

De dood kan een mens wakker schudden.

Door mijn dagelijkse handelingen heen sijpelen allerlei herinneringen en momenten met mijn vader, tijdens zijn ziekbed, tijdens die laatste weken, tijdens zijn bezoekjes aan mij. Wie hij was, wie hij niet was, wie ik dacht dat hij was, wie ik vergeten was. Aan zijn leven met mijn moeder, hun leven samen. Hun geleefde leven, hun niet geleefde leven en hun leven.

Onlangs keek ik naar een interview met P.F. Thomése over zijn nieuwe boek Vaderliefde. De schrijver beseft, nadat hij allerlei ontdekkingen doet tijdens het opruimen van het huis, nadat zijn ouders beiden zijn overleden, dat hij ze eigenlijk niet heeft gekend.

Toen ik samen met mijn zussen en broer onlangs het huis opruimde van mijn ouders na mijn vaders dood, had ik een soortgelijke ervaring. Ik spitte door een doos vol documenten van mijn moeder en haar ouders. Ik vond briefjes en kaarten aan mijn opa, geschreven door mijn moeder toen ik nog klein was. Ik las ze met een hongerige blik. Ze ontroerden en toonden een jonge vrouw die haar nest aan het bouwen was. Wie was ze toen ze nog jong was? Gezamenlijk tuurden we naar een foto. “Ze was eigenlijk een hele leuke vrouw” constateerde mijn zus toen we de foto zuchtend weglegden.

De regen en de temperatuur kondigen een nieuw seizoen aan. De kleur van de lucht, de melancholische geuren. Herinneringen en bewogen momenten stuiteren over de weg die ik bewandel in de veel te natte stad. Er is er een die zich blijft herhalen.

Een beeld van mijn moeder die abrupt opstaat van tafel om met drie sinaasappels te gaan jongleren, zonder er een op de grond te laten vallen. Als meisje van een jaar of 8 keek ik ademloos toe. Ze had iets autonooms tijdens haar jongleeracties, die vaker voor kwamen, soms op verzoek. Dat autonome beeld bleef haken, bracht onrust en stelde vragen. Wie was mijn moeder, wie was ze niet, wie dacht ik dat ze was? En of ze dat ook was?

Ooit kreeg ik als Hbo-ver les over het JOHARI venster en nu leer ik mijn studenten tijdens de intervisie over het JOHARI venster, vaak ook aangeduid met de Engelse term JOHARI window. Het model geeft zicht op je open ruimte, je verborgen ruimte, je blinde vlek en  de onbekende ruimte.  In het verborgen gebied kunnen mensen informatie voor zichzelf houden en niet delen met anderen. Het verborgen gebied kan ook deel worden van de open ruimte door wel iets te delen met intimi. Ik vermoed dat een deel van zowel mijn vader als mijn moeder voor mij verborgen bleef. Voor mij, voor ons, voor mijn vader, voor de wereld.

Ze in een ander licht zetten, die ouders, ze vanuit een nieuw perspectief bekijken. En de foto’s nog eens omdraaien. Dat brengt de dood. Dat brengt mij (n) leven.


 

zij ontsnapt ternauwernood aan levensduur

zij weet niets

dus lacht zij

naar die met het aardige gezicht

naar die het haar heeft gevraagd

naar die haar nog steeds zoekt

naar die haar nog herkent

naar die haar heeft bemind die haar zacht bewoog

die haar heeft veracht op haar stoel de macht der gewoonte met zalige zondige koekjes

en in haar handpalm rust zacht zijn hand gewoon omdat dat moet zodat hij, zij, in naam van hij haar hem niets meer kwalijk neemt

troostrijk wiegen, vasthouden, lachen

en dat meenemen

tot het slot.


 

Reacties zijn gesloten.