Het Huis

Het huis was nog in aanbouw. Het was de bedoeling dat we er in de winter in zouden trekken. Er was wat vertraging. Ik liep met de zoon van de tennisleraar wat doelloos door het dorp. We kenden elkaar nauwelijks, waren onzeker, zoekende, jong en rebels. Hij koos de bestemming. Zo belandden we in de nog in aanbouw zijnde woonkamer. We waren naar binnen gestapt door de kozijnen die nog geen ramen droegen. Het was een najaarsnacht begin september 1977. Het huis toonde zich geheimzinnig in het maanlicht. Het rook er naar cement en mijn jeugd. Het voelde als een triomftocht om “als eerste” bezit te nemen van het huis. We zoenden op het koude cement.

In zijn corduroy pak droeg mijn vader die geur permanent bij zich. Die geur van veiligheid, die ik opsnoof als ik bij hem op schoot zat. Het kwam van de bouwplaatsen waar mijn vader dagelijks vertoefde. Nu nog word ik getroffen door de geur van cement als ik langs bouwplaatsen loop. Een geur die in mijn neus blijft hangen.

Mijn vader koos de plattegrond van het huis in een bouwblad. En samen met een plaatselijke architect, bedacht hij hoe het er uit moest gaan zien. Het  kreeg een mooi lijnenspel, stevig en degelijk. Het huis staat er: als een kloeke baron met een klein bordes. Hij doopte de tuin tot een Beethoven. Hij vertelde het trots terwijl hij aan het schoffelen was. Ik begreep die keuze wel. De tuin is bescheiden, kleurt goed mee met de seizoenen en omgeeft het huis als een beschermjas, met diverse soorten groen. De bloemen zijn eenvoudig, klassiek, degelijk en kleurrijk. Het grasveld voelt zoals gras behoort te zijn, zacht groen en vochtig. De blote voeten van mijn kinderen mochten het op hun jaarlijkse logeerpartijen veelvuldig ervaren.

Het werd in de afgelopen 40 jaar een ontmoetingsplek waar ik mijn zussen en broer zag, waar ik bijna elke zomer met hen en mijn ouders op het terras barbecuede, het terras met mijn vader als “de immer verbindende spil”. Het werd ook een huis, dat paste in de genen van onze familie. Mijn opa en oma woonden in een huis met hetzelfde lijnenspel, bleek toen mijn zus het huis ooit tekende. Ook dat huis staat nog in het dorp waar ik opgroeide, al is het in een vervallen staat.

Onder het huis bevindt zich een enorme kelder met verschillende ruimten. In de grootste ruimte stond 40 jaar een tafeltennistafel. Op deze tafel mat mijn vader elke zondagochtend zijn krachten met een goede vriend, in de jaren 80. In diezelfde tijd speelden wij als kinderen menig toernooi met elkaar, bij familiefeesten, of met (toenmalige) liefdes. Later speelden onze kinderen ook pinpong op de tafel tijdens familiefeesten en logeerpartijen. Het werd hun huis. De plek van een gastvrije opa en oma, met een tuin, natuur, een zwembad en een skelter in de buurt.

In diezelfde kelder vierden we als dochters 2 grote feesten. De feesten hadden de juiste vibraties en dat kwam mede door het huis. Iedereen bleef slapen, de kelder lag vol met mensen. En natuurlijk door mijn ouders die ons de volledige vrijheid gaven en het vertrouwen om te feesten in dat huis. Het huis werd een plek waar jonge mensen graag kwamen. Onze vrienden en later onze kinderen.

Het huis werd ook een dankbare galerie, voor beeldjes, voor de vele schilderijen van mijn zus, de kunstenaar en voor de kunst die mijn ouders vergaarden in hun leven. Zo hangt in de woonkamer een schilderij dat mijn moeder mijn vader gaf zo rond zijn 65e verjaardag. Het was haar laatste grote cadeau aan hem. Het is een schilderij van een pianiste in een klassiek rode jurk, die samen met een cellist in smoking muziek maakt, geschilderd door Annemarie de Groot. Het is helemaal niet zo’n geweldig schilderij, maar het verbeeldt de liefde tussen mijn ouders en is me daarom dierbaar.

Natuurlijk speelt mijn leven zich al jaren elders af. Natuurlijk weet ik me gelukkig in mijn eigen huis.

Het huis zal over niet al te lange tijd onteigend worden door de dood. Het zal zijn ziel gaan missen. Het zal ontzield worden. Het huis zal voor altijd verbonden zijn aan mijn vader. Aan zijn leven en zijn kracht. Telkens als ik er kom, en dat is vaak in verband met de ziekte van mijn vader, besef ik dat het huis aan mij kleeft als een goede vriend .

Reacties zijn gesloten.