Zintuigen

Gisterochtend liep ik voor het eerst sinds twee weken weer de vaste route naar mijn werk. Ik lette goed op en liep zintuiglijk scherpzinnig richting de ingang van mijn werkplek. Ik had deze vaste route twee weken gemeden. De eerste week omdat ik bang was om weer te vallen en de tweede week omdat ik op vakantie was in het zuidelijkste puntje van Limburg.

Elke ochtend als ik naar mijn werk loop kruis ik “een waterzebra”. De betonnen platen worden onderbroken door stroken water, die over de volle breedte van het brede pad, gevormd door de platen, strepen trekken in het wegdek. Deze goten worden rechts van de zebra gevuld door een stromende waterval, die over een stenen plaat ze permanent van water voorziet. De goten eindigen in een vijver links naast de waterzebra. Het lopen over deze zebra vraagt om aandacht. Het vraagt om een ander ritme dan een mens gewend is en vraagt om bewustzijn bij het oversteken van de gootjes. Dat is een van de redenen waarom ik deze route kies. En daar ging het die maandagochtend flink mis.
Het was een vreemde sensatie. Voor ik het wist lag ik met mijn wang op de betonnen plaat voor mijn neus. Ik was letterlijk op de aarde getrokken. Ik had het reliëf van het beton aan mijn lip kunnen voelen toen het gebeurde en was even later volkomen doordrongen van de kalmte van de aarde en het koele beton. Mijn lippen hadden het beton gekust. Rechts van me hoorde ik water ruisen. De waterval bracht een rustgevende klank voort en ik voelde zachte koele druppeltjes op mijn wang. De tijd leek stil te staan en ik dacht: laat mij hier maar liggen. Seconden vertraagden tot minuten en ondanks de stekende pijn in mijn lip,knie en been ervoer ik een enorme kalmte in mijn lichaam. Langzaam maar zeker voelde ik mijn linkervoet nat worden. En toen drong het tot me door dat ik op moest staan. Een dame die voor me liep, vroeg me hoe het me verging, daar op de grond. Ik stond vliegensvlug op en kreeg mijn mobiele telefoon aangereikt die uit mijn tas was gezeild. Ik inspecteerde mijn panty die wonderwel heel was. Ik vervolgde mijn tocht richting werkplek en bleef de gehele dag in een vreemd bewustzijn functioneren.
Een week later keek ik terug op een verwarrende gebeurtenis. Mijn knie was ondertussen van paars naar groen en geel gekleurd en op mijn scheenbeen verschenen diverse blauwe plekken. Mijn lip was van donkerpaars en dik weer in zijn oude vorm en kleur hersteld maar ik voelde me een mishandelde vrouw. Met een hoofd vol gedachten was ik die maandagochtend mis gestapt op de mij zo vertrouwde route over de gootjes richting mijn werkplek. Ik was op de aarde gezet en voelde me gevloerd en kwetsbaar en werd geconfronteerd met mijn hoofd en mijn gedachtestroom. Toen ik die maandag daarop vertrok naar het Limburgse landschap was ik bereid om mijn zintuigen open te zetten en mijn omgeving optimaal te benutten.
Mijn oren en ogen en smaakzin werden daar getest. Vogels, geuren, vele tinten groen, bloesem, Limburgs bier en Limburgse vlaai. We dompelden ons er in onder. Elke dag was voorzien van een prachtige wandeling door dalen en heuvels in een zonovergoten landschap.
Op de 6e dag keerden wij huiswaarts. Met een dikke knie en dikke enkel strompelde ik eind van de middag over de huiselijke drempel: het wandelen had geresulteerd in een grote hoeveelheid vocht rondom knie en enkel, een souvenir die mijn zintuigen steeds weer op scherp zetten. Zoals mijn voeten door de heuvels liepen in het Limburgse landschap. Zo wilde ik graag leven.