Afscheid

Er is een punt waarop alles heel eenvoudig wordt en er geen sprake meer is van keuzes, want alles wat je hebt ingezet zal verloren gaan als je terugkijkt. Het moment in het leven van geen terugkeer mogelijk (Dag Hammarskjöld).

Ze staan op het podium, mijn twee kinderen. Er is veel gedicht, gefilosofeerd, gedacht, gezongen, geschreven en gepraat over afscheid nemen. Over kinderen die het huis verlaten, liefdes die mislukken, levens die veranderen, identiteiten die we loslaten, momenten die nooit terug komen, alles dat we voorbij zien gaan, werk dat we verliezen, relaties die eindigen. Vele wegen kent het leven…

De oudste is 19 en hij kreeg zijn VWO diploma. De jongste van net 17 ontving haar Havodiploma.
Ze laten de middelbare schooltijd achter zich en starten een nieuwe fase: blij en optimistisch gaat mijn zoon studeren in Wageningen. Blij en optimistisch start mijn dochter haar tussenjaar. Mijn zoon verlaat het huis en mijn dochter reist voor drie maanden naar en ander werelddeel. Als ouders hebben we het nakijken en nemen we afscheid. Dat ik ze ga missen en dat de kamers leeg zullen zijn zonder hen weten ze nog niet. Dat een levenspad kuilen, stenen en soms ook diepe ravijnen kent, heb ik ze verteld, maar ze verwachten het niet. De kleine kiezelsteentjes, die ze tot op heden op hun pad vonden, hebben ze ferm weg geschopt.
Vol vertrouwen zijn ze. Dat heb ik ze immers geleerd. Dat het leven vele wegen kent is nu nog een abstractie.

Het stemt melancholiek en het is goed en mooi dat ze gaan. Ze zijn rijp en gezond en ze zijn verstandig en komen uit een warm nest. En ik gun het ze…Ze kijken reikhalzend uit naar nieuwe avonturen. Studie en reis, het ongewisse. Het smaakt allemaal nieuw en stemt hoopvol.

Afscheid nemen. We doen het vaak en veel. Soms onbewust. Meestal met pijn in het hart. Soms opgelucht. Vaak melancholiek. Zelden blij en enthousiast. En altijd laten we iets of iemand achter ons. Doch meestal nemen we ook iets mee.

Na een groot en lastig te verteren afscheid van een werkplek waar ik het jaren naar mijn zin had gehad met de wind in de rug, leerde ik veel. Ik leerde mijn eigen koers varen en leerde het stuur in eigen hand nemen. Hoewel het onverteerbaar leek dat ik geen keuze had ontdekte ik iets belangrijks: ik had hem wel.

Onwil en verzet hebben me zelden geholpen bij het zoek en vinden van mijn pad. Wijsheid en mildheid en een diep gevoel van acceptatie waren helpend en gaven me ruimte om het afscheid dragelijk te maken.
Vele wegen kent het leven, en van al die wegen is er een die een mens te gaan heeft.
Ik liet me onlangs weer inspireren door de kuil. De kuil dwong me om diep na te denken over mijn pad.
Het vraagt om moed om iets achter te laten wat veel inzet vergde; om met vertrouwen een kuil te trotseren op zijn pad, heeft een mens vertrouwen nodig.

Het afscheid dat ik ga nemen is makkelijker, zachter, omdat ik de wijze waarop ik mijn weg vervolg mede heb leren bepalen. Zo heb ik dat mijn kinderen geleerd en zo hoop ik dat zij leren dat ook in hun leven geldt:

Vele wegen kent het leven.
De weg koos mij, en ik koos hem….