Bomen en broedplaatsen

In mijn voortuin staat een kronkelwilg. Acht jaar geleden, kort nadat ik in dit huis kwam wonen kocht ik op de markt een tak, zo rond Pasen. De tak schoot wortel in een glazen vaas en na verloop van tijd plantte ik de tak in mijn kleine voortuin. Deze wilgentak is inmiddels uitgegroeid tot een forse boom, die aan onze erker vaak het licht ontneemt, maar die bij ons hoort, met onze kinderen is opgegroeid en die de tijd tekent. Ik kijk graag naar deze boom.
We komen op nogal wat plekken, zo doorgaans. Aan veel van die plekken lopen we gedachteloos voorbij. Maar soms worden we onweerstaanbaar ergens naar toe getrokken. Soms voelt een plek als aantrekkelijk rustgevend of stimulerend. Zulke plekken zijn voor mij meestal voorzien van bomen. Kaal, groen, klein, groot, met bloesem of zonder, soms geurend, afhankelijk van het seizoen maar altijd begerenswaardig levend. Op mijn route naar mijn werk in Den Haag passeer ik een stukje grond met zo’n 50 platanen. Deze pas door mij ontdekte plek geeft mijn tochtje iets stimulerends. Ik ontmoet de mooie bladeren aan mijn voeten, ik ruikt de herfstige geur en ik bekijk hun kruinen en hun prachtige gevlekte stammen.
Ook in het park op mijn tocht naar het station staan veel bomen en telkens ben ik me bewust van hun bijzondere kracht, ze beïnvloeden mijn stemming. In de lente zijn het broedplaatsen voor de vele vogels in het park. Als ik dan onder die zelfde bomen door fiets hoor ik een fantastisch ochtendconcert dat het verlangen naar het leven voor menigeen zal doen ontwaken.
Ik kom ook elders broedplaatsen tegen en ik werd me pas onlangs bewust van het feit dat ik enorm geraakt kan worden door dat soort broedplaatsen: plekken waar gedacht, gereflecteerd en verdiept kan worden door mensen en met mensen. Waar mensen van elkaar leren en elkaar ontmoeten, waar mensen hun warmte en ideeën aan elkaar doorgeven en elkaar met hun diverse achtergrond inspireren. Ik zag het gebeuren met een groepje internationale studenten en ik realiseerde me dat ik zo in mijn element geraakte door hun inspiratie , hun aandacht, hun diversiteit en hun veerkrachtige gesprek. Ik voelde me als het ware opgetild door hun geestkracht. Door het ongedwongene en het samen willen werken met spontaan elan en enthousiasme. Juist dat vrijbuiten sprak me aan. In deze broedplaats die ik als procesbegeleider ondersteunde werd de harde met de zachte kant verbonden, verpleegkundigen en ingenieurs, ontwerpers en milieudeskundigen ontdekken elkaar. Wanneer zo’n overleg het karakter krijgt van een vergadering of een formele bespreking verliest het ziel.
Een beetje zoals de prachtige meidoorn voor ons huis, die gekapt werd door de gemeente, omdat zijn tak de grond raakte en een gevaar werd voor de langsrijdende auto’s. Hij werd niet gekortwiekt maar ontzield …..