Droomprins

De aanstaande bruid was begin 20 en droeg het haar tot op haar billen. Ze was ronduit mooi en daarnaast oogde ze sympathiek. Ze was samen met een vriendin gekomen die het gehele gebeuren met haar mobiele telefoon vastlegde. Met de handigheid van een kunstenaar en een ervaren ambachtsvrouw, schikte de eigenares van de kapsalon het haar. De aspirant bruid mocht kiezen uit drie verschillende kapsels. Soms werd zij gedurende het gehele proces geassisteerd door de andere kapsters in de zaak, die werkelijk precies wisten wanneer zij nodig waren in het ophouden van een pluk haar of het plaatsen van een sluier, een diadeem of het aangeven van een pen, kam of hulpstuk. Ik keek gefascineerd toe hoe ze de enorme hoeveelheid haar rond het hoofd van de jonge vrouw drapeerde op diverse manieren. Ik begreep dat deze behandeling slechts de voorbereiding was op het echte werk op de bruiloftsdag zelf. Het was een boeiend schouwspel. Voor geen goud had ik deze ervaring willen missen.
Ik was op stage bezoek bij een Turkse kapsalon in Rotterdam Kralingen. De aanstaande bruiden werden met Turkse egards behandeld. En dat verspreidde zich kennelijk binnen de Nederlandse Turkse gemeenschap. Het was dan ook niet verwonderlijk dat jonge aspirant bruiden van heinde en ver naar Rotterdam kwamen. Terwijl ik met een oog de handelingen van mijn leerling observeerde, kon ik met het andere oog zien wat zo’n behandeling met egards inhield.
De eigenares was een struise charismatische dame die elke klant om haar vinger wond en tegelijkertijd het middelpunt van de zaak vormde. Ze had zich “gespecialiseerd in bruidjes.” Vertelde ze. “Voor mijn bruidjes doe ik alles. Ik weet precies wat ze willen.” Ze was dan ook tot de zomer van 2014 volgeboekt. Er ontspon zich een gesprek tussen de eigenares en de vriendin. Of zij haar “droomprins” al gevonden had. De dame in kwestie ontkende en de kapster sprak de belofte uit dat dit binnen afzienbare tijd zou gebeuren: ze was mooi en er waren genoeg fantastische mannen!
Ik dacht aan prinsen en prinsessen. Aan Maxima en Willem Alexander. Aan de Turkse jongens die ik ontmoet had in mijn klassen. Ik dacht aan de tastbare werkelijkheid en aan de illusoire dromen die de virtuele mediamaatschappij ons heden ten dage voorhoudt. Ik dacht aan de romantische liederlijke liefde en aan de dromen die ik ooit zelf had.
En ik begreep waarom deze zaak zo goed liep. Naast dat de eigenaresse een vakvrouw was, ontwierp ze een geloofwaardige droomwereld rond de grote dag van menig jonge vrouw en dat was precies wat de aspirant bruiden wensten: een droomhuwelijk met een droomprins in een droom outfit. Ik dacht aan de liederlijke liefde die zou moeten volgen. Die paste bij deze droomdag. Ik keek nog eens naar de meisjes.
Zouden zij het redden in de wereld na deze droom?