Debutant

“Ge hebt een vezeltje tussen uw tanden.” zei een Limburgse meneer tegen mij. Hij werd weloverwogen geplaatst, deze opmerking, zonder aarzeling, zonder schroom maar met liefde en aandacht voor de toehoorder, tijdens ons gesprek in een gezelschap waar ik nauwelijks iemand kende.

Het was mijn eerste vakantie-ervaring in mijn eentje. Ik was twee weken onderweg. In Maastricht op de hobbelige kasseitjes op de fiets gestapt. Via de Ardennen, Luxemburg, Noord Frankrijk, via Nancy, over pittoreske wegen door regen en zon gefietst. Het was een ervaring die ik niet had willen missen. Deze fietsreis was onderdeel van een lang en traag genezingsproces van een verloren liefde. Het was ook een bewijs van mijn zelfstandigheid, mijn liefde voor het leven en mijn volhardende ervaringen met de wereld om me heen. Waarlangs de route ook ging, ik was er nog en de wereld ook……
We zaten met een groep aan een lange tafel in een restaurant in de Vogezen te lunchen. Ik had me net aangesloten bij deze groep voor een wandeling door de Vogezen. Zij hadden dezelfde tocht die ik met mijn racefiets had afgelegd met een busje gedaan.
Al mijn zintuigen stonden open en misschien dat daarom de opmerking waar ik dit verhaal mee begon zo binnenkwam. In het gezelschap waar ik vertoefde had waarschijnlijk niemand hem gehoord. Hij was alleen voor mij bedoeld. Ik wist al lang dat mijn tanden soms voedsel vast hielden, meer dan anderen, was dankbaar voor deze waarschuwing omdat ik me schaamde voor dit gegeven: kleine groene blaadjes uit een salade of een zaadje uit het brood, die tijdens de maaltijd en een gesprek tussen de pockets van mijn tanden bleven kleven….

Vannacht lag ik wakker en ik moest er ineens aan denken. Ik besefte dat ik mezelf zag door deze opmerking, die ineens glashelder voor me stond, 20 jaar na dato. Een glimpje vertegenwoordigde van de persoon die ik wilde zijn, die ik gevoed door de genoemde interactie ontdekte. Geen zelf zonder anderen. Ik wil tellen en de ander laten tellen, maar ook aandacht verzamelen, voor mezelf en voor de ander. Dat moet wel mezelf zijn…. mijn lijntjes met de wereld, mijn openheid, mijn verdeeld en rondhangende bewustzijn, al mijn zintuiglijke vermogens, mijn innerlijke ruimte. Ik zal bukken voor datgene wat voor mijn voeten ligt, als debutant met de ander zijn. Zoals die meneer, besloot ik vannacht.