Er zijn mensen

Teleurstelling en blijdschap over ons doen en laten kunnen elkaar in rap tempo afwisselen. Verwachtingen versus ontoereikendheid creëren spanning tussen de gedachten over het leven en het daadwerkelijke leven. Het DOEN lijkt soms moeilijker dan het BEDENKEN. Theorieën en filosofieën over het leven, over geloven, stromingen en ideeën kunnen aanzetten tot doen of tot laten… aanzetten tot leven of tot sterven, aanzetten tot zwijgen of tot praten.

Er zijn mensen die bedenken en er zijn mensen die doen. Er zijn mensen die dromen en mensen die verlangen. Er zijn mensen die zoeken en mensen die vinden. Mensen die zich hechten en mensen die zich scheiden.
Er zijn mensen die dienen en er zijn mensen die dat niet doen.
Er zijn mensen die werken en mensen die dat laten, mensen die zich een leider noemen en anderen die het zijn. Mensen die wachten en mensen die gaan.

Er zijn mensen die bevelen en er zijn mensen die luisteren en er zijn mensen die schreeuwen en mensen die fluisteren.
Er zijn mensen die vertrouwen en mensen die wantrouwen, mensen die gul zijn en anderen hebzuchtig. Er zijn mensen die buigen en mensen die barsten.
Er zijn mensen die de eer krijgen en anderen die hem verdienen,
mensen die er van leven of mensen die het beleven.
Er zijn mensen die laveren en mensen die creperen, mensen die idealiseren en mensen die realiseren.
Er zijn mensen die zich spiritueel noemen en anderen die het zijn, mensen die zich vergissen en mensen die herstellen.
Er zijn mensen die in de modder staan en mensen die toe kijken, mensen die weten hoe het hoort en mensen die dat denken.
Er zijn mensen die leven vanuit overvloed en mensen die leven vanuit beperking, mensen die het nemen en mensen die het geven.
Er zijn mensen die geloven en mensen die dat niet doen, mensen die er mee spelen en mensen die dat niet velen.

Dualiteit is nodig voor beweging en leven. Er zijn mensen die doen en mensen die denken en wij zijn die mensen….Lijkt me een mooie gedachte zo rond Pasen…

Ruimhartigheid en geduld

Daar waar ik het touwtje, met een ingewikkelde knoop, na een kort ongeduldig gevecht snel en efficiënt door zal knippen, zal mijn echtgenoot met aandacht de knoop bestuderen en met zijn lange vingers de knoop betreden en onderzoeken. Al hij de te strakke knoop niet los krijgt zal hij in de gereedschapskist iets zoeken, een mesje, een pincet of een schroevendraaier waarna hij met een kalme en geconcentreerde blik de knoop uit elkaar trekt en daarna….(zelfs zonder triomf) met een liefdevol gebaar het touw oprolt en op de geëigende plek legt. Zijn manier van handelen t.a.v. een ogenschijnlijk eenvoudig probleem, hangt op vele lagen samen met de aanwezigheid van geduld. Dit geduld heb ik altijd een enorm groot goed gevonden. Terwijl ik me realiseer dat ik het gevaar loop plat getreden paden te begaan wanneer ik schrijf over de liefde wil ik graag met de lezer delen dat ik bezocht werd door de woorden geduld en liefde de afgelopen weken. Ik vroeg me af of er een relatie bestaat tussen ruimhartigheid en geduld….
Mijn eigen relatie met geduld verdient geen schoonheidsprijs. Ik heb veel haast gehad in mijn leven. Haast in het vinden van een juiste partner, haast in het vinden van de juiste werkplek, haast in het opvoeden van mijn kinderen, haast in het ontwarren van een knoop. Ik realiseer me dat mijn verlangen om gezien te worden een relatie had en heeft met deze haast.
En juist die haast deed mij vaak de das om. Ik bereikte het tegenovergestelde van wat ik wilde door deze haast. Ik leerde vooral de afgelopen jaren, om stil te staan en geduld te oefenen. Nog steeds lijkt dat soms een enorme klus.
Wat is de relatie van geduld met ruimhartigheid?
Helaas lijkt het in deze haastige, drukke wereld bijna ondoenlijk om onze ruimhartigheid te ervaren. In ons hart huist van oorsprong oneindig veel geduld. Het vermogen om te vertragen, een vorm van pure liefde te voelen, stil te staan, te luisteren naar ons hart brengt ons bij onze werkelijke behoefte. Te erkennen dat deze behoefte bestaat, en deze op een volwassen manier te uiten, vraagt om zelfkennis en reflectie en brengt ons zachtheid en geduld. Veel mensen zetten hun onvervulde behoefte om in haast. Onvervulde behoeftes en haast leiden vaak tot boosheid. En boosheid vernietigt ruimhartigheid.

Soms zie ik in mijn coachpraktijk aan het handelen van mensen hoe hun verlangen zich verhoudt tot hun geduld of wordt omgezet in boosheid.
Stilte helpt, rust en ruimte ook. Dat te vinden in je hoofd en lijf, biedt ruimte voor geduld en ruimhartigheid is mijn ervaring……En dan wordt het leven prettiger!