Werk

Werken doe ik al heel erg lang. Al bijna 40 jaar… Als 14 jarige startte ik mijn werkend leven met een zaterdagbaantje achter de kassa in een kleine zelfbedieningszaak. Met mijn eerst verdiende geld kocht ik cadeautje voor mijn zussen, broertje en ouders. Ik herinner me nog goed het juichende gevoel dat dit opleverde. Vooral omdat ik zelf kon beslissen wat ik met mijn eigen verdiende geld ondernam. Er volgden nog vele zaterdagbaantjes tot ver in mijn studententijd, om vooral mijn portemonnee te spekken.
Op mijn 24 e had ik mijn eerste aanstelling als B-verpleegkundige in de gezondheidszorg. Ik kreeg een loonstrook en vakantiegeld en natuurlijk vervulde dat me met trots.
Ik kocht van mijn eerste salaris een knalrode lakjas en een kleine Philips televisie. De rode lakjas heb ik niet meer maar de Philips televisie voldoet nog steeds. Nog nooit heeft hij me in de steek gelaten en we zijn inmiddels 28 jaar verder!
In die eerste jaren van mijn werkend leven vormden vooral mijn onderhoud de motivatie om te werken. Mijn vrije tijd was enorm belangrijk en er speelden tot ongeveer mijn 30e ander zaken in mijn leven, die me vervulden, waardoor werk meer noodzaak was dan verlangen.

In ieder willekeurig moment van het leven zoeken we naar zin, liefde en geluk, of we nu werk doen waar we volop voor gekozen hebben of niet. Telkens weer vragen veranderende omstandigheden om onze zegeningen te tellen en stil te staan: niet bij wat we zijn maar wie we zijn. Het lijkt wel of ik gedwongen word om het antwoord op deze vraag aan den lijve te ervaren. Sinds enkele maanden doe ik wegens een reorganisatie niet meer het werk waar ik zelf voor gekozen heb.
Ik werkte 5 jaar als coach en trainer in een groot ROC in Rotterdam. Mijn liefde voor mensen en mijn enthousiasme om met groepen te werken en mensen te begeleiden waren de laatste jaren mijn drijfveren. Steeds meer werd verlangen in plaats van noodzaak een motief om te werken. Het ooit verkrijgen van een bloeiende coaching praktijk vervulde mij met verlangen en studie en werkervaring vormden stapjes om dichter bij mijn doel te komen.

In een artikel in de Ode van november/december staat het thema VOLHARDING centraal. Ik lees dat het bij volharding gaat om een intrinsiek verlangen naar competentie en meesterschap.
Stap voor stap een doel bereiken in lastige omstandigheden vraagt om volharding. De huidige tijdsgeest en de economische crisis stemmen me tot nadenken over werk en de motieven waarom ik werk. Twee opgroeiende jongeren, een duur huis en een geldverslindend huishouden vragen om de noodzaak van werk en schuiven mijn verlangens regelmatig iets meer naar de achtergrond.

Het is misschien niet makkelijk maar wel simpel, zegt mijn gemoed dan, als troost en om de moed er in te houden.
Ik wil graag nu leven en niet morgen, ik wil graag nu genieten en niet morgen en ik leer daarom ¬†accepteren dat de situatie nu eenmaal is zoals die is. In tijden van schaarste is dat haalbaar. Ik heb immers werk dat velen om mij heen verliezen….